Prijskannibalisme treft offshore windparken

Door de Corona crisis en de daaruit volgende energievraag-destructie, gekoppeld aan de relatief lage flexibiliteit van de kerncentrales ( deels te verklaren door een minimale personeelsbezetting, ook weer door de Corona crisis ) was er in de afgelopen weken ettelijke malen teveel stroomproductie, waardoor de elektriciteitsprijs op de spotmarkt in het negatieve dook.

Kort door de bocht: producenten van energie moesten gedurende vele uren hun energie aan negatieve prijzen verkopen.

Dat dit niet meteen bevorderlijk is voor het offshore businessmodel is duidelijk, dus werd een deel van de offshore windparken stilgelegd. Daar stond echter wel een vergoeding voor in de plaats.

De redenering die nu opgang maakt is dat groene energie door die kerncentrales “geen kans krijgt” en uit de markt wordt gezet, alsook dat dit niet bevorderlijk is voor de klimaatdoelstellingen.

( noot: Over die doelstellingen en het klimaat kan ook veel gezegd worden, maar laat ons even het mainstream narratief hieromtrent volgen. )

Buiten het feit dat nucleaire energie ook CO2 neutraal is, zijn er een aantal zaken fundamenteel verkeerd aan deze redenering en veel hiervan komt neer op prijskannibalisme en kurkdroge marktwerking.

Prijskannibalisme

De kerncentrales stonden er natuurlijk al voordat de offshore windparken aan het grid werden gekoppeld.

Gegeven het feit dat we in dit land/regio een nagenoeg non-strategisch energiebeleid hebben ( lees: loodgieterij, maar dan zonder Dehaene flair ), strategieën en wetten hierover niet veel voorstellen, had men moeten incalculeren dat die dekselse kerncentrales wel eens langer zouden openblijven. Overigens: die kerncentrales voorzien ons wel van elektriciteit op momenten dat de zon niet schijnt en de wind niet waait.

Hierdoor was te verwachten dat de verdere introductie van intermittente energie ( dat is een meer nuchtere omschrijving van “groene” energie ) vanaf een bepaald volume aan nominaal vermogen prijstechnisch zichzelf en de reeds aanwezige elektriciteitsproductie prijstechnisch zou beginnen kannibaliseren. Vraag en aanbod zeg maar.

Hoe werkt dat ? Op momenten van veel wind en zon en een reeds aanwezig productiepark van gas-en nucleaire centrales, ging er gewoon teveel stroom zijn, waardoor de spotprijs in elkaar zakt, mogelijk zelfs negatief wordt.

Nu wordt het Corona monster als grote schuldige aangewezen voor de negatieve marktprijzen, maar dit is gewoon het omgekeerde van bovenstaande scenario: minder vraag, relatief hoge opbrengst door zon-en windenergie en een statisch nucleair productiepark.

De CEO van Eneco ( Eneco is nu trouwens in handen van Mitsubishi , ironisch genoeg een grote producent van die duivelse kerncentrales ) gaf concurrent Engie ( uitbater van de kerncentrales ) een veeg uit de pan alzou deze het spel niet eerlijk spelen.

Er is geen eerlijk spel, er is alleen een spel van vraag en aanbod en kasstromen die in de problemen komen door een in de sterren geschreven zelfremmend effect van de intermittente energiebronnen op zichzelf en de reeds aanwezige energieproductie.

Vanuit de offshore sector verwacht men in de toekomst nog meer dergelijke momenten waarop de windparken moeten stilgelegd worden. Welnu, bij verdere introductie van de offshore parken zal dit zeker gebeuren.

Wie betaalt de gevolgen ?

Dan rest de vraag wie de gevolgen van al dit loodgieterbeleid gaat betalen.

De exploitanten hebben prijskannibalisme niet meegenomen in de calculaties en zullen bij eventuele toekomstige projecten meer dan wsh andere rekenmodellen gebruiken. Lees: meer belastingsgeld vragen om de toenemende risico’s te dekken. Dus de belastingbetaler ziet zijn bijdrage toenemen.

Ondertussen moet er wel een heel park backup energie productie-installaties beschikbaar blijven, voor de momenten dat de wind luwt en de zon niet schijnt. Al die installaties kosten aardig wat geld en hebben een niet onaanzienlijke onderhoudskost. Door het prijskannibalisme effect zullen daar ook de marges fel dunner worden. Vermits deze investeringen moeten kunnen gedekt worden door een iet of wat stabiele kasstroom, zal de belastingbetaler ook hier te hulp moeten komen.

U betaalt dus twee keer.

Hoe kan je nu als vooruitziend en eeuwig anticiperend ondernemer of aankoopverantwoordelijke op anticiperen ?

Door pienter aan te kopen en te focussen op zoveel mogelijk eigen energie-productie, niet alleen om de kosten te dekken, maar om toekomstige hogere taxaties ( zie boven ) te ontwijken.

Wat brengt de huidige periode ?

Om het met een geweldige dooddoener te kaderen: Never Waste a Good Crisis.

We loodsen onze cliënten doorheen de vele opportuniteiten in aankoopbeheer van gas en elektriciteit dat deze chaotische periode biedt, door een optimum aan te bieden tussen het hedgen van de risico’s en in te spelen op de huidige gekte op de spotmarkt.

Artikel in De Standaard d.d. 29 april 2020

Share via
Copy link
Powered by Social Snap