Melk en coöperatief ondernemen

Enkele dagen gelden stond er een interessant artikel in de tijd ( hier te lezen ) over de energiecoöperatie Milcobel en de uitdagingen die het als melkcoöperatie moet tackelen.

Recent werd een nieuwe CEO voor de melkcoöperatie aangesteld die de financiën van het bedrijf terug op de rails moet krijgen.

Een opmerkelijke uitspraak van de nieuwe CEO is dat de coöperatie de boeren al die jaren een te lage prijs heeft betaald.

Meteen kan je je dan de vraag stellen wat de meerwaarde is van de coöperatie, als deze de basisbehoefte van haar leden-coöperanten niet kan invullen: een zo hoog mogelijke melkprijs.

De redenen van de relatief lage melkprijs ( los van de melkprijszetting op de markten uiteraard ) zijn waarschijnlijk veelvoudig.

Maar 1 element geeft waarschijnlijk een doorslag: de overheadkost van de coöperatie an sich.

Vermits het hier om een coöperatie gaat die niet draait op vrijwilligerswerk en die volop inzet op professionalisering, is er uiteraard personeel in dienstverband nodig.

Gegeven de hoge loonlasten in België geeft dit al snel een hoge overheadkost. En die heeft zich dus vertaald in een bepaalde prijszetting voor de aankoop van melk.

Een prijszetting die nadelig was voor de Milcobel-coöperanten, echter wel voordelig voor de mensen in loondienst. Opmerkelijk is ook dat het middenkader van Milcobel personeelsgewijs ondertussen wat uitgedund werd sinds de aanstelling van de nieuwe CEO.

Meteen legt dit een mogelijke zwakte bloot van coöperaties: de balans vinden tussen het voordeel voor de coöperant an sich en het voordeel voor de coöperatie an sich.

Kort door de bocht kan je stellen dat als het individuele voordeel er niet op vooruit gaat, het collectief handelen geen zin heeft. Let wel: dit is gesproken vanuit puur mercantiele overwegingen.

Maar men kan ervan uitgaan dat dit ook de voornaamste beweegreden is voor een melkveehouder om zich aan te sluiten bij een melkcoöperatie: het verkrijgen van een betere melkprijs.

En meteen stelt zich een nieuwe vraag, hoewel niet gelieerd aan het melkverhaal: waarom zouden landbouwers actief worden in een formele energiecoöperatie als daar de marges en/of het individueel voordeel door steeds dalende subsidies flinterdun zijn (geworden) ?

Misschien zijn andere informele samenwerkingsverbanden, met een veel lagere overheadkost, met het inzetten van een doorgedreven vorm van digitalisering meer gericht op wat in de toekomst nodig is ?

We experimenten alvast in het kader van het Interreg ECCO project met het opzetten van een platform dat hier een antwoord kan op bieden. Vooralsnog in de zandbak.

Share via
Copy link
Powered by Social Snap